Fragment: I Sold My Soul for Rock and Roll
Het duurde niet lang voor onze clubleider in de smiezen kreeg dat we in de ban waren geraakt van wereldse popmuziek. Hans besloot de kwestie serieus aan te pakken. De Amerikaanse documentaire They Sold Their Souls for Rock and Roll duurde maar liefst tien uur en zou wereldwijd al honderdduizenden tieners bruut hebben wakker geschud. Elke week keken we met de club een stukje op video, waar we dan geschrokken over nadiscussieerden.
De film werd gepresenteerd door een intense Amerikaanse dominee die uitlegde dat hij voor zijn bekering zelf rockmuzikant was geweest en jarenlang onderzoek had gedaan naar de invloed van popmuziek. Hij ‘ontmaskerde’ de ene na de andere popartiest door clips te laten zien en fragmenten uit songteksten en interviews te vergelijken met bijbelteksten. De verbanden waren niet altijd even duidelijk, maar de dominee wist het ijzingwekkend te brengen. Niet alleen voor de hand liggende booswichten als Marilyn Manson en Eminem, maar ook onschuldiger ogende rockers als Elvis Presley, Sting en U2 bleken fanatieke handlangers van Satan. Die laatste groep beweerde in Jezus te geloven maar zong tegelijkertijd: ‘I still haven’t found what I’m looking for.’
‘Wolven in schaapskleren,’ verzuchtte Hans. ‘We moeten ontzettend waakzaam zijn.’

Druk op de gele pijl om verder te lezen

Toen eindelijk de allerlaatste video uit de machine werd gespuugd en we murw geslagen uitpuften op de bank, staarde Hans ons een tijdje zwijgend aan.
‘Zo,’ zei hij ten slotte. ‘Heavy stuff hè? Volgens mij hoef ik er niks meer aan toe te voegen. Aan jullie nu de vraag: wat ga je doen met deze informatie?’
Sefanja schraapte als eerste zijn keel en mompelde: ‘Ik denk dat we maar eens kritisch naar onze eigen muziek moeten luisteren.’
Hans knikte tevreden. ‘Ik denk het ook.’
We bespraken wat de effectiefste strategie zou zijn. Als we onze heidense cd’s zouden doorverkopen, zadelden we anderen alleen maar op met onze narigheid. We besloten dat weekend af te spreken bij de vuilstort om alles eigenhandig uit de wereld te helpen.
Die zaterdag straalde er een felwitte winterzon op ons neer, alsof God zelf zijn goedkeuring wilde laten blijken. Met fleurige plastic tasjes in de hand gingen we om een grote blauwe container staan. Hans beet het spits af door een plaat van Bob Dylan uit een zak te halen. ‘Ik heb altijd gedacht dat deze nog wel door de beugel kon, maar nu ik die film weer heb gezien ben ik ernstig gaan twijfelen. Radicaal christen zijn is offers brengen, jongens.’ Hij haalde de plaat uit de hoes en slingerde hem als een frisbee de bak in.

Een paar meter verderop keek een groepje vuilnismannen verwonderd opzij. Hans deed dit soort dingen altijd het liefst zo openbaar mogelijk – al onze daden waren potentiële getuigenissen. Ik trok de kraag van mijn jas wat verder omhoog en hoopte maar dat anoniem getuigen ook geoorloofd was.
Een voor een leegden we onze tasjes boven de container. Ik had alleen een paar gekopieerde bandjes meegebracht, Jonathan een verzamel-cd van Dire Straits en Esther wat Nederlandstalig spul. Sefanja’s buit, verpakt in een dichtgeknoopte vuilniszak, maakte de meest bevredigende smak op de afvalberg. Met een onpeilbare blik bleef hij er nog een poosje naar staren.
Nadat iedereen aan de beurt was geweest, verscheen er een brede grijns onder de borstelige snor van onze leider. ‘Ik ben trots op jullie, jongens. En de Heer ook, dat weet ik zeker.’ Hij boog zijn hoofd. ‘Laten we bidden.’

Fragment: 1999 Revisited
Pam drukt mij de fles in de hand. ‘Hier, neem eerst maar eens wat te drinken.’
Ik gehoorzaam met genoegen. In een oogwenk verdwijnt de ergernis van haar gezicht en in één vloeiende beweging kruipt ze bij me op schoot. ‘Ik vind je wel lief hoor, Daantje!’
Charlotte komt grijnzend op ons af geschuifeld. ‘Pam overdreef niet toen ze zei dat jouw casa de ideale plek zou zijn voor ons retrofeestje.’ Ze pakt de hoorn van de draaitelefoon die naast de bank staat en houdt hem voor haar mond. ‘Très cool!’ Pam knikt naar de bedaagde Pentium op een hoek van de eettafel. ‘Ik ben vooral erg onder de indruk van je computer, Daan – heel erg Thunderbirds. Ongelofelijk dat je nog steeds niet online bent!’ Ze werpt een verdwaasde blik om zich heen. ‘Wat dóe je hier de hele dag?’
Ik haal mijn schouders op en lach maar een beetje. Ik zou kunnen uitleggen dat ik zonder internetaansluiting het gevoel heb nog een beetje aan het openbare leven mee te doen, dat ik oprecht geniet van de verplichte trips naar de bibliotheek om te mailen, naar de platenzaak om muziek te ontdekken, naar de bioscoop om nieuwe films te zien, door de binnenstad om te fantaseren over mooie vrouwen. Ik zou het reële angstbeeld kunnen delen waarin ik mezelf hermetisch opsluit en alleen nog opleef van een paar seconden aandacht op Second Life of een zeldzaam staaltje rariteitenporno. Maar wat zouden twee giechelende bakvissen daar ooit van begrijpen?

‘Ik houd mezelf wel bezig, maak je geen zorgen.’ In de hoop nog iets van mijn eer te redden neem ik maar weer een flinke teug wijn. Pam springt van me af. ‘Het is ernstiger dan ik dacht. Kom, je moet dansen!’
Ik laat me zonder enige weerstand van de bank leiden, de fles nog aan mijn lippen. Als ik me bij deze invasie heb neer te leggen, zal er een straffe inhaalslag moeten plaatsvinden.
De meiden komen om me heen staan en beginnen te draaien en te wiebelen alsof ze in een hiphopclip figureren. Pam slaakt een gilletje als ik onhandig met mijn armen begin te zwaaien. Charlotte doet een omgekeerde moonwalk naar de stereo om de muziek nog harder te zetten, schopt haar schoenen uit en klimt op tafel.
Two thousand zero zero, party over, oops out of time… Tonight I’m gonna party like it’s 1999!
We blèren alle drie mee en ik denk onwillekeurig terug aan het jaar dat Prince bezingt. Op die bewuste oudejaarsavond heb ik niet gedanst. Op de tienerclub in Levend Water gingen de wildste speculaties rond, mijn vrienden en ik waren ervan overtuigd dat het einde van zesduizend jaar geschiedenis in zicht was. Geen sterretjes en gillende keukenmeiden straks om twaalf uur, maar een alles verzengend vuur uit de hemel.
Charlotte bukt om de wijn van me over te pakken en etaleert een adembenemend decolleté. Ze legt een warme hand op mijn schouder en slaat de fles met een brutale grijns achterover.
‘So if I gotta die, I’m gonna listen to my body tonight,’ kreun ik mee met Prince. Als puber in 1999 had ik me niet durven voorstellen dat ik zoiets ooit over m’n lippen zou krijgen.

Fragment: Seasons Greetings
Het sneeuwt als we de stad uitrijden. Geen romantische kerstsneeuw, maar vieze grauwe vlokken die smelten voor ze de voorruit raken. Van de baai en de bergen en de wolkenkrabbers is niets te zien, alleen wazige lichtjes overal, alsof iemand ter voorbereiding op de feestdagen kilometers kerstverlichting in de bermen heeft gelegd.
Het einde van de wereld. De woorden echoën steeds door mijn hoofd. Wel een goede plek om nu te zijn.
Amy woont in een suburb, drie kwartier rijden van de binnenstad. ‘Een vergissing,’ zegt ze met een ingespannen blik op de weg. ‘Maar niet een die je zomaar even ongedaan maakt. Ik probeer zo veel mogelijk van huis te zijn, voor ik al te gehecht raak.’ Ze kijkt even opzij. ‘Als Europeaan vind je het vast wel cool. Alsof je American Beauty binnenstapt. Voor de complete ervaring zal ik je morgenochtend trakteren op een all-you-can-eat pannenkoekenontbijt in het jaren-vijftigrestaurant een paar blokken verderop. Hoef je meteen drie dagen niet meer te eten.’
Een poosje later rijden we door een uitgestorven straat met aan weerskanten een lange rits vrijstaande huizen in zachte tinten. Voor een lichtblauw exemplaar stappen we uit. Op de auto’s en dennenbomen en brede gazonnen blijft nu toch een laagje sneeuw liggen en in het schemerige lantaarnlicht oogt het allemaal als een Norman Rockwell-tafereel in een glazen sneeuwbol.

Misschien heel saai op de lange duur, maar op dit moment kan ik me geen behaaglijker beeld voorstellen.
Amy haalt zachtjes de buitendeur van het slot en houdt in een ruime hal met hoogpolig tapijt een vinger voor haar lippen. ‘Huisgenoten.’ Ze leidt me een trap op en blijft staan voor een deur waar een poster van The Cure op hangt.
‘Home sweet home.’
Met een overdreven tandpastaglimlach knipt ze het licht aan. Het keukentje waar we in staan ziet er niet uit als dat van iemand die vaak van huis is: overal stapels boeken, kaarsen, bloemen, gedichtjes aan de muur. Van achter een kralengordijn springt een poes tevoorschijn, die Amy opgewekt de lucht in tilt.
‘Loop maar verder hoor.’
Ik slenter een kleine, studentikoze woonkamer in. Mijn tas en gitaar zet ik naast een tweezitsbankje waar een bont sixties-kleed overheen ligt – mijn bed vermoedelijk. Net groot genoeg, en niet oncomfortabel zo te zien. Al had ik ook genoegen genomen met een betonnen vloer.
In de keuken wordt een kraan opengedraaid en met servies gerinkeld. Amy babbelt minzaam tegen haar kat. Achter het raam dwarrelen zachte wattenbolletjes langs een hemel van zilverfolie.
Als het zo nog even doorgaat, sneeuwen we in en kan ik nooit meer weg. Ik zal me heel bescheiden opstellen – een warm verloren hoekje, meer heb ik niet nodig, ik loop niemand voor de voeten.

Ponoka - I Sold My Soul for Rock and Roll

Ponoka - 1999 Revisited

Ponoka - Seasons Greetings

Deel deze site via Facebook! Deel deze site via mail! Deel deze site via Hyves! Deel deze site via Twitter!

Rick de Gier

Rick de Gier (1979) is naast schrijver en muzikant werkzaam als film- en popjournalist voor o.a. de VPRO Gids en Cinema.nl.

Ponoka
Ponoka maakte eerder de lovend ontvangen albums Hindsight (2007) en Built to Fly (2009).
De Pers over Ponoka
‘Subtiele persoonlijke bespiegelingen van een man met karakter en oog voor detail.’ – OOR
‘Ponoka voegt zich bij de voorhoede van de Nederlandse popscene. (...) Wat vooral opvalt is de melodieuze rijkdom en emotionele veelkleurigheid van de liedjes.’ – De Volkskrant
‘Wonderschone liedjes.’ – 3VOOR12

Nineve is een samenwerkingsproject van uitgeverij Brandaan en platenmaatschappij Volkoren.
Voor meer info, optredens en interviews met de auteur:

Uitgeverij Brandaan | info@uitgeverijbrandaan.nl | www.uitgeverijbrandaan.nl
Platenmaatschappij Volkoren | informatie@volkoren.com | www.volkoren.com

Nineve is vanaf 1 maart 2011 in de winkels verkrijgbaar. Wil je op de hoogte blijven van dit multimediale project en tevens maandelijks een nieuw liedje en leesfragment ontvangen, meld je hier aan voor de nieuwsbrief:

E-mailadres